płytki ceramiczne, które dostępne są w sklepach, w przygniatającej większości mają błyszczącą, pokryta szkliwem powierzchnię. Na samym wstępie należy zaznaczyć, że to, iż powierzchnia jest matowa, nie oznacza, że terakota nie jest szkliwiona. Krótko wyjaśnijmy tę róznicę. Po pierwsze szkliwo to warstwa barwionej krzemionki pokrywającej powierzchnię kafelków. Uzyskuje się ją w różny sposób, jednak większość dróg technologicznych preferuje otrzymanie produktu pokrytego gładką- szklistą- warstwą szkliwa. Jednak możliwe jest takie nakładanie szkliwa lub taka jesgo późniejsza obróbka, aby utraciło ono połysk w części albo całkowicie. Możliwe jest choćby usuwanie części grubej warstwy szkliwa, co daje chropowatą powierzchnię, jednak jest procesem dość rzadko stosowanym. płytki nieszkliwione natomiast zazwyczaj pozostają koloru gliniastego (tudzież po prostu niebarwionej mieszanki, bo ta niekoniecznie musi przyjmować barwę gliny). Stosuje się je rzadko, ponieważ ich powierzchnia jest z definicji mniej odporna na ścieranie, generalnie tez nie cieszy się wielkim uznaniem od strony estetycznej. Niemniej jednak obie formy terakoty funkcjonują równolegle i są dostępne w sprzedaży.